កំណាព្យខ្មែរ

កូនខ្មែរត្រូវគិត

*នៅពេលអាធ្រាទ្រក្រោមរស្មីច័ន្ទ         ដៃផ្តើមចាប់កាន់កូនដងប៉ាកកា

រាត្រីពេញបូណ៌មានច័ន្ទភ្លឺថ្លា                  ទឹកខ្មៅប៉ាកកាសូមផ្តើមសេចក្តី។

*លើភូមិកំណើតល្អឆើតភិរម្យ             ពាមបួនសុខុមសំផ្កុំរឿងថ្មី

បើសិនឆ្គងខុសសន្តោសប្រណី              ប៉ាកកានៅថ្មីសេរតាមអារម្មណ៍។

*ច័ន្ទភ្លឺប្រៀងៗឈៀងតាមបង្អួច            វាយោផាត់គួចឮសូររងំ

ហាក់ដូចចង់ប្រាប់ថាខ្មែរអើយខំ           ប្រយ័ត្នទុក្ខធំបាត់ជាតិសាសនា។

*ដើមត្នោតមួយដើមដុះនៅក្បែរវត្ត     ដូចជាកម្សត់គ្មានអ្នកនឹកនា

ដុះខ្ពស់សន្លឹមឈរនៅឯកា                    មើលជាតិខេមរាថ្ងៃណាភ្ញាក់ខ្លួន។

*តែងឮខ្មែរអួតថាខ្លួនគ្រាន់បើ              កាលមុនទេតើមាននៅលើក្បួន

បច្ចុប្បន្នខ្មែរយើងមានអ្វីអួតខ្លួន            ស្ទើបាត់ច្បាប់ក្បួនបាត់កេរ្តិ៍តំណែល។

*ពេលមុនវប្បធម៍សម្បូរណ៍ហូរហែរ ដូនតាពូកែយ៉ាងច្រើនក្រាស់ក្រែល

យើងត្រេកអណាស់ច្បាស់ឥតមានខែល ជាជាកតំណែលកូនខ្មែរបន្ត។

*«ទុំពាំងស្នងឫស្សី» ខ្មែរគួរគិត          ជាសុភាសិតដូនតានេះហ្ន៎

យើងមានទីអាងប្រាសាទអង្គរ               ស្កឹមស្កៃបវរស្រស់ស្រាយភូរផង។

*ទាំងនោះហើយជាមោទនភាព            កូនខ្មែរត្រូវជ្រៀបកុំឡើយហ្មួរហ្មង

វប្បធម៍អក្សរសាស្រ្តមានច្រើនកន្លង     នែញាតិប្អូនបងកុំស្អប់ជាតិឯង

*ដើមត្នោតតញញឹមដោយសង្ឃឹមទុក ជាតិខ្មែរបានសុខគ្មានក្តីចំបែង

សាមគ្គីធ្លុងមួយឈ្មោះល្បីសូរសែង       ជាតិគេគោតក្រែងរាប់ជាមិត្តហោង៕

ពាមបួន-កូនក្អែក,១០.០៥.២០០៩